Esther over de zorg voor haar vader en de bijzondere momenten die ze samen delen
Jarenlang waren haar ouders er voor haar. Nu zijn de rollen omgedraaid en is Esther (57) er voor haar vader Aarnout (82), die dementie heeft en bij Zorggroep Ter Weel woont. Ze bezoekt hem bijna iedere dag. Soms om hem te helpen, maar vooral om er voor hem te zijn. Want juist in de kleine momenten samen vindt Esther veel geluk. “Ik zie het zorgen voor mijn vader niet als een belasting, maar als een geschenk.”
Een band die langzaam verandert
Esther groeide op in een gezin waarin haar ouders altijd voor haar klaarstonden. Haar moeder zorgde thuis voor het gezin en haar vader werkte hard op de boerderij. Als kind had ze een hechte band met hem. Toen ze ouder werd, ging ze haar eigen weg en werkte ze jarenlang veel.
Toen haar vader steeds vergeetachtiger werd, veranderde dat langzaam. Esther ging vaker bij haar ouders langs om haar moeder te ondersteunen. Eerst voor een kopje koffie of wat gezelligheid, later werd haar betrokkenheid steeds groter.
“Dan had ik even een moment vrij en dacht ik: ik ga even langs, kijken hoe het gaat. Zo groeide die band steeds verder. Eigenlijk raak je dan weer meer met elkaar verbonden, net als toen je kind was. Alleen zijn de rollen nu omgedraaid.”
Samen genieten van de kleine momenten
Inmiddels woont haar vader bij Zorggroep Ter Weel. Esther bezoekt hem bijna dagelijks en probeert iedere keer iets te vinden waar hij blij van wordt. Vooral samen naar buiten gaan betekent veel voor hen.
“Ik ga heel vaak met hem wandelen. Dan zit hij in de rolstoel en lopen we door het park of naar een stukje bos in de buurt. Mijn vader is altijd boer geweest, dus hij is echt een buitenmens. De natuur geeft hem rust.”
Onderweg geniet Esther van de momenten waarop haar vader zich even helemaal op zijn gemak voelt. Soms wil hij haar zelfs helpen met het duwen van de rolstoel.
Maar het gaat haar niet alleen om de wandeling zelf. Het belangrijkste is dat haar vader even kan ontspannen.
“De mooiste momenten zijn wanneer ik zie dat hij weer helemaal ontspant. Dat hij even niet bezig is met wat hij allemaal niet meer weet, maar gewoon gelukkig is.”
Vertrouwdheid blijft, ook als herinneringen vervagen
Door zijn dementie is Aarnout regelmatig onzeker over waar hij is en wat er om hem heen gebeurt. Soms herkent hij zijn omgeving niet en kan hij verdrietig of angstig worden. Esther probeert op die momenten vooral aan te sluiten bij wat haar vader voelt.
Ze merkt dat hun vertrouwde band daarin veel betekent. Ook wanneer haar vader niet meer precies weet wanneer ze voor het laatst is geweest, voelt hij zich vaak rustiger zodra ze bij hem is.
Hij onthoudt misschien niet meer dat ik er ben geweest, maar hij voelt het wel. Die liefde en vertrouwdheid blijven. Dat moeten we niet onderschatten.
Esther werkte jarenlang in het onderwijs met jonge kinderen. Daar leerde ze hoe belangrijk het is dat iemand zich veilig en begrepen voelt. Die ervaring helpt haar nu ook in het contact met haar vader en andere bewoners.
“Je moet proberen in hun beleving mee te gaan. Eerst verbinding maken en zorgen dat iemand zich prettig voelt. Dan ontstaat er ruimte voor contact.”
Mantelzorg is niet altijd makkelijk
Hoewel Esther veel mooie momenten met haar vader beleeft, kent mantelzorg ook moeilijke kanten. Haar dagelijks leven draait voor een groot deel om hem. Ze zoekt steeds naar momenten waarop ze langs kan gaan en voelt zich sterk betrokken bij hoe het met hem gaat.
Soms doet ze alles wat ze kan om haar vader gerust te stellen, maar lukt dat niet. Dan blijft hij verdrietig, angstig of boos. Dat raakt haar.
“Dan ga ik weleens verdrietig naar huis. Niet omdat hij boos op mij is, want ik weet dat hij er niets aan kan doen. Maar omdat ik hem zo graag gelukkig en ontspannen zou willen zien.”
Tegelijkertijd probeert Esther te accepteren dat ze niet alles kan oplossen. “Ik weet dat ik alles doe wat ik kan. Soms lukt het niet en dan moet ik het ook weer loslaten.”
Juist daarom zijn de momenten waarop haar vader opfleurt zo waardevol.
Een warm gevoel bij Zorggroep Ter Weel
Toen thuis wonen voor haar vader niet langer mogelijk was, ging de familie op zoek naar een passende woonplek. Esther herinnert zich nog goed hoe ze voor het eerst zijn kamer bij Zorggroep Ter Weel bekeek.
Ik voelde meteen een bepaalde rust. Zijn kamer keek uit op bomen en een tuin. Mijn vader is altijd buiten geweest, dus dat vond ik heel fijn. We konden er echt zijn eigen plekje van maken.
Ook over de medewerkers is Esther positief. Ze ziet hoeveel geduld en aandacht zij hebben voor haar vader, juist op momenten waarop hij moeilijk te bereiken is.
“Ze doen allemaal op hun eigen manier hun best om het hem naar de zin te maken. Dat is niet altijd makkelijk, maar ze weten vaak toch een manier te vinden om hem gerust te stellen. Daar heb ik veel bewondering voor.”
Voor Esther is het fijn om te weten dat haar vader wordt omringd door mensen die hem kennen en rekening houden met wie hij is.
Iets teruggeven van de liefde die je hebt gekregen
Als Esther terugkijkt op haar leven, denkt ze niet in de eerste plaats aan haar werk of wat ze heeft bereikt. Het zijn vooral de momenten waarop ze iets voor anderen heeft kunnen betekenen die voor haar waardevol zijn.
“Mijn ouders hebben mij met zoveel liefde grootgebracht. En nu krijg ik de mogelijkheid om iets van die liefde terug te geven. Alsof je samen een cirkel rondmaakt.”
Ze weet dat mantelzorg zwaar kan zijn, zowel lichamelijk als emotioneel. Toch probeert ze vooral te kijken naar wat het haar brengt.
“Je kunt het zien als een opgave, maar ik zie het als een enorm geschenk. Dat ik deze fase met mijn vader mag meemaken en iets voor hem kan betekenen, geeft zoveel betekenis aan mijn leven.”
Voor Esther zit de waarde van mantelzorg niet alleen in wat je voor iemand doet, maar vooral in het gevoel dat je iemand kunt geven. Een vertrouwd gezicht, een knuffel of een wandeling door het park. Soms zijn het juist die kleine momenten die het verschil maken.
