Cor over leven met Parkinson en de steun van de dagbehandeling
Acht jaar geleden kreeg Cor (75) te horen dat hij Parkinson heeft. Sindsdien is zijn leven veranderd, maar hij blijft nuchter. “Je weet dat je het hebt en dat je er niet van kunt genezen. Dat is soms wel eens te veel. Maar ik ben geen klager, het is zoals het is.”
Cor woont samen met zijn vrouw in Goes. Ook zij heeft gezondheidsproblemen, waardoor hij veel voor haar zorgt. “We gaan vaak naar het ziekenhuis. Dan blijft er weinig tijd over voor hobby’s. Maar we doen het samen en dat is belangrijk.” De dagbehandeling van Zorggroep Ter Weel helpt hem om zijn eigen balans te vinden.
Genieten van het leven door muziek en beweging
Cor werkte 35 jaar bij de Cokesfabriek in Sluiskil. In zijn vrije tijd stond hij het liefst op de dansvloer. “Ik heb 25 jaar stijldansen gedaan, 22 jaar country en ook nog salsa. Dansen was mijn hobby, mijn uitlaatklep. We volgden lessen, traden soms op, en ik deed dat altijd met veel plezier.” Toen zijn vrouw ziek werd, veranderde dat. “Ik ben voor haar gaan zorgen. Dat doe ik nog steeds. Dan valt het dansen weg. Af en toe vind ik dat jammer, maar de herinneringen blijven mooi. Ik denk er nog wel eens aan, hoor.”
De diagnose Parkinson
De eerste klachten merkte Cor tijdens het eten. “Mijn handen begonnen te trillen. Ik zei tegen mijn vrouw: volgens mij heb ik Parkinson. Ik ben naar de dokter gegaan en toen bleek het inderdaad zo te zijn.” Die diagnose kwam hard aan. “Je hebt jaren gewerkt, je wil het goed hebben en dan krijg je ineens dit. Je weet dat je het hebt en dat je er niet meer van afkomt. Dat valt tegen.” Via de huisarts kwam Cor terecht bij de dagbehandeling van Zorggroep Ter Weel. “In het begin dacht ik: ik begin er niet aan, maar achteraf heb ik er geen spijt van. Je denkt dat je de enige bent, maar dat is niet zo. Dat helpt!”
Een plek om jezelf te zijn
De dagbehandeling betekent veel voor Cor. “Ik ben van mezelf geen prater, ik slikte veel in. Hier kan ik alles kwijt en ik ben opener geworden. Dat moet je voor jezelf ook doen, want opkroppen lost niets op.” Zijn dagen hebben er een vertrouwd ritme. “We beginnen met koffie en praten over wat er die week is gebeurd. Daarna komt de fysiotherapeut of ergotherapeut langs. Tussen de middag eten we samen en ’s middags is er vaak een beweegactiviteit. Ik doe met alles mee.” Het contact met anderen waardeert hij enorm. “Je hoort verhalen van anderen en dat lucht op. Je merkt: ik ben niet de enige.”
Hier kan ik mijn verhaal kwijt. De medewerkers begrijpen je en dat doet heel goed.
Leven met aandacht
Parkinson heeft invloed op zijn dagelijks leven. “Ik slik achttien medicijnen per dag. Mijn geheugen is wat achteruitgegaan en ik heb periodes gehad dat ik het echt moeilijk vond. Toch zal ik niet klagen. In principe kan ik nog veel en daar ben ik dankbaar voor.” Zijn levensmotto zegt alles over hoe hij in het leven staat: “Gezondheid is niet te koop. Leef zolang het kan. Probeer goed te leven, probeer gezond te blijven. De rest komt op de tweede plek.” En voor anderen die met Parkinson leven, heeft hij één boodschap: “Probeer te blijven doen wat nog lukt. Het leven is kort, dus haal eruit wat erin zit.”
